blOg stOp!

StOp.
[ Ajouter un commentaire ] [ Aucun commentaire ]

# Posté le dimanche 30 novembre 2008 17:20

FUCK YOUU BiiTCH ='Pp

FUCK YOUU BiiTCH ='Pp



. _____________________________


. x :: KiWiii BABE (H'

. x :: 15 YEARS

. x :: NOT iiN LO0VE (L'

. x :: KESTER ='O

. x :: LOVE TOKiiO HOTEL (L'

. x :: SO YOU THiiNK YOU'RE A PORNSTAR
BUT YOU NEVER HAD SEX ?

RiiGHT x)


. _____________________________
[ Ajouter un commentaire ] [ 537 commentaires ]

# Posté le mercredi 16 avril 2008 15:42

Modifié le dimanche 30 novembre 2008 17:18

pUrE L!eVd£ <3 ------------------------------------------------------------------------------------------stukje dagboek

pUrE L!eVd£ <3 ------------------------------------------------------------------------------------------stukje dagboek
Ik lag rustig op mijn bed muziek te luisteren. De klanken doorboorde mijn hele lijf.
Waren het de zinnen die me zo raakte? Was het de manier waarop hij het zong?
Met zo veel gevoel dat ik zijn emoties kon proeven. Stille tranen liepen langs mijn
wangen en maakte mijn kussen nat. De tranen kwamen van binnenuit, ik had ze
nooit tegen kunnen houden. Zoveel emotie kan je niet zomaar tegenhouden. Ik
wilde ze ook helemaal niet tegenhouden. Ik vond het heerlijk om zo op mijn bed
te liggen, doordrenkt van tranen, doordrenkt van ontroering. Maar soms ging het
verder dan alleen ontroering, soms was het pure liefde. Pure liefde voor de muziek zelf. Pure liefde voor de zanger. Op deze momenten deden mijn tranen
meer pijn dan ooit. Op deze momenten wilde ik ze wél tegenhouden.

Ik staarde naar een poster die voor me hing. Dit was één van mijn
lievelingsposters. Niet omdat hij hier het leukste jasje aanhad, of de geilste blik
in zijn ogen had. Hier was hij echt, dit was wie hij echt was. Niet geposeerd, niet
wetend dat hij mooi is. Zijn ogen straalde hier een lieve blik uit.

Ik verloor mij zelf in zijn blik, en dat was het moment dat de tranen pijn gingen
doen. Dat was het moment dat ik pure liefde voelde. Niemand die het ooit zal
begrijpen, het klonk te cliché. Verliefd op de knappe zanger, die je eigenlijk alleen
maar kende via zijn muziek en een dun velletje op de muur. Zoveel gevoelens,
zoiets kan je alleen begrijpen als je ze zelf voelt.

Ik begroef mezelf onder de tranen, wetend dat er niemand in de buurt was om
me te helpen. Natuurlijk waren er genoeg mensen in de buurt die me normaal
altijd zouden helpen. Maar dit was anders, dit zouden ze niet begrijpen. Ze
zouden het niet eens een kans nemen om te begrijpen, ik zou overdrijven. Ik
vond het zelf ook, ik overdreef ontzettend, ik stelde me aan. Maar toch was dit
wat ik voelde, en dat kon ik niet zomaar onderdrukken.

Wat voelde ik dan precies? Van alles. Vooral verlangen, verlangen naar zijn liefde, zijn
aanrakingen. Ik wilde alles van hem weten. Waar hij op dat moment was, waar hij op dit moment
aan zou denken. Maar vooral wilde ik weten wat hij
voelde. Zou hij op dit moment wel gelukkig zijn? Zou hij in het algemeen wel
gelukkig zijn? De vragen raasde door mijn hoofd. Hoe meer vragen onbeantwoord
bleven, hoe meer ik besefte dat hij zo ontzettend ver weg was, dat mijn liefde
voor hem nooit iets voor hem zou betekenen. Kon ik het wel liefde noemen? Ik
ken hem zelf niet eens genoeg om daarover te kunnen beslissen. Vragen, vragen
en nog eens vragen. Stuk voor stuk kon ik ze niet beantwoorden, en ze maakte
me gek. Dat ik niet wist wat hij voelde op dat moment maakte me verdrietig,
maar dat ik niet wist wat ik zelf voelde op dat moment maakte me compleet in
de war.

Zo lag ik hier al uren, de tranen waren gestopt. De muziek galmde nog steeds
door mijn kamer, steeds hetzelfde nummer. Al zou ik de muziek uitzetten, ik zou
het zo kunnen afspelen in mijn hoofd. Met alle kleine kreuntjes en schorre
uithalen in mijn hoofd geprent. Soms deed ik dat ook, gewoon om ergens anders
aan te kunnen denken. Maar nu niet. Ik keek nog steeds naar dezelfde poster,
dezelfde ogen, dezelfde lippen. Verlangen maakte me gek.
Ik besloot me vanaf dat moment niet meer bezig te houden met vragen. Ik
mocht alleen nog maar naar hem verlangen. En zo lag ik daar uren te staren, mijn
verlangen steeds groter wordend. En toen gebeurde het.

Iets knapte in mij. Ik rende uit mijn bed en zette mijn lippen op die van hem. De
tranen stroomde weer over mijn wangen en maakten doorweekte vlekjes in zijn
profiel. Mijn lippen streelde die van hem. Ik legde mijn betraande wang tegen zijn
wang, terwijl mijn vingertoppen zachtjes langs elk deeltje van zijn huid gleden. Ik
drukte mijn lichaam zo dicht tegen de zijne aan. En zakte vervolgens ineen tegen
de muur, omdat ik besefte dat hij zijn armen niet om me heen kon sluiten. Ik
besefte dat zijn lichaam niets anders dan een koud dun velletje papier aan de
muur was. ik besefte dat dát het meest dichtbij was, dat ik ooit bij hem zou
kunnen zijn.



niet kopieren a u b danke !
[ Ajouter un commentaire ] [ 63 commentaires ]

# Posté le mardi 08 avril 2008 16:31

Modifié le mercredi 09 avril 2008 17:10